از نظر شیمیایی، قلیاییت آب نشانگر مقدار ظرفیت خنثی شدن آن به وسیله اسید است. خنثی شدن آب به معنی رسیدن pH آب به حدود 4.5 است. 

قلیاییت آب های طبیعی به سبب وجود هیدروکسیدها، کربنات ها و بی کربنات است. البته یون های دیگری  مانند فسفاته ها، سیلیکات ها و بورات ها نیز می توانند موجب قلیاییت شوند ولی به دلیل غلظت بسیار کم آن ها در مقایسه با یون های سری اول میتوان از قلیاییت ناشی از آن ها صرف نظر کرد.

 

قلیاییت آب با دو روش اندازه گیری میشود: 

الف- قلیاییت ساده با قلیاییت نسبت به فنل فتالئین (P): 

 این قلیاییت شامل آنیون هایی است که در pH بالاتر از 8.3 به وسیله یک اسید استاندارد و در حضور معرف فتالئین تیتر می شوند. 

 

ب- قلیاییت کل یا قلیاییت نسبت به متیل اورانژ (M): 

این قلیاییت کل آنیون هایی را که در pH   بالاتر از 4.3  توسط یک اسید استاندارد و در حضور معرف متیل اورانژ تیتر میشوند، شامل میشود.