گالوانیزه کردن گرم فرایندی است که با آن میتوان آهن و فولاد را از خوردگی محافظت کرد و به طور خلاصه عبارت است از فرو بردن جسم مورد نظر در روی مذاب و ایجاد لایه های مختلف آلیاژی از آهن و روی بر روی آن. 

 اغلب قطعاتی که به طور معمول گالوانیزه میشوند از نوع فولاد های کم کربن یا فولادهای نرم هستند. تغییرات جزئی در ترکیب شیمیایی فولاد اثر چندانی بر فرایند گالوانیزه کردن ندارد و عامل مهم، نوع سطح است.

سطح فولاد ممکن است همگن نباشد و بر روی آن پوسته هایی که در حین نورد ایجاد شده اند و یا شلاکه های باقی مانده از ریخته گری موجود باشد که در عمل تولید اشکال میکند.  همچنین اگر مقدار سیلیسیم در فولاد از حد معینی بیشتر باشد در فعل و انفعال بین مذاب روی و آهن اثر میگذارد. تغییر در مقدار کربن و تا حدی منگنز نیز بر این امر اثر دارد. در فولاد های نرم که مقدار عناصر مذکور اندک است این موضوع اهمیت چندانی ندارد، ولیکن وقتی که مقدار سیلیسیم از 0.12 درصد بیشتر شود آهنگ واکنش بین روی و آهن تند میشود.

در فلزات جوشکاری شده درصد سیلیسیم در نقاط جوشکاری معمولا بیشتر از بقیه نقاط می باشد و به این دلیل کیفیت پوشش روی در این نقاط با نقاط دیگر کمی متفاوت است. در مورد قطعات ریختگی چدنی قبلا این طور تصور می شد که گالوانیزه کردن آنها مشکل است و مدت زیادی طول میکشد ولی تصور صحیح نیست و در صورت پاک بودن سطح، قطعات چدنی ریختگی را نیز میتوان گالوانیزه کرد. مشکلات قطعات چدنی اغلب به علت آثار ماسه ی تنفوشی شده در سطح آنهاست که به آسانی با اسید شسته نمیشود.  این قطعات به ماسه پاشی و یا فرایند مخصوص پاک گردانی قبل از گالوانیزه کردن احتیاج دارند.  برای قطعات آنیل شده از جنس چدن چکش خوار مشکل مشابهی به وجود می آید که به علت پاک نشدن آن ها قبل از عملیات حرارتی است. 

سرعت واکنش بین مذاب روی - چدن به ترکیب چدن و مخصوصا درصد فسفر و سیلیسیم آن بستگی دارد. ترکیب مناسب جهت گالوانیزه کردن قطعات چدنی  3. درصد سیلیسیم و 1 درصد فسفر می باشد که با زیادتر شدن درصد سیلیسیم آهنگ واکنش بین چدن و روی کند میشود. با درصد سیلیسیم کمتر تمایل به تشکیل تفاله افزایش می یابد و در ضمن اگر زمان غوطه وری زیاد باشد ضخامت پوشش روی نیز بسیار افزایش می یابد.  همین موضوع برای فسفر با درصد کم نیز صادق است.  وجود ناخالصی ها که در آهن خام یک امر عادی است در گالوانیزه کاری  ایجاد اشکال میکند. در موقع شست شو با اسید، حمله ی اسید به این نقاط شدیدتر است و بعد از گالوانیزه شدن سطح خشنی ایجاد میشود. 

آهن خام با ماسه پاشی بهتر پاک میشود و در غیر این صورت باید زمان توقف در اسید را از مقدار حداقل بیشتر کرد.